Guximi për të pamundurën

Artan Mullaj

Unë e di, unë e shoh, unë e dëgjoj, unë e ndiej brengën, dëshpërimin edhe inatin e madh të Shqipërisë që vuan, të Shqipërisë që mezi e nxjerr bukën e përditshme, që nuk arrin të çojë fëmijët në shkollë, të Shqipërisë që nuk kuron të moshuarit, të Shqipërisë që nuk mbledh dot prodhimin, të Shqipërisë që nuk arrin të marre frymë. (Edi Rama)

Nganjëherë ndihesh i stresuar në marrjen e një vendimi për të qartësuar opininin për politika dhe politikanë të caktuar. Shpjegimi i këtij mbuftimi është aq më i qartë, sa edhe e paqartë është klima por edhe sjellja e atyre që bëjnë analizat dhe politikën. Në Shqipëri, në muzgun e saj, në vjeshtën e saj anonime, prej kohësh nderret një psikozë zallahie, pasojë e transparencës së cunguar në përgjithësi; gjithkush këtu mund të ketë ndjesinë e informimit të mjegullt, ndërsa rrëmujshëm, gjithkush, gjithcka e gjithherë mund të gjendet nën një presion të prodhuar në mënyrë monotone nga misteri i shumicës së ndodhive publike e politike në vend.. Prandaj stisja dhe mundimi intelektual për ndërtimin e opinioneve të caktuara, ka një koeficient vështirësie të kushtëzuar pikërisht nga kjo zallahi, paqartësi, moskuptueshmëri e ngjarjeve rutinë që ndodhin përditë.

Në mes të kësaj rrumuje, si një shumatore shkulmesh e opinionesh të medryshme, të ngjyrosura e të koklavitura, është sot imazhi i shefit të PS, Edi Rama.

Falë këtij densiteti interesant përshtypjesh e opinionesh të gjithfarëllojshme, Edi Rama është shndruar për disa në një fenomen kombëtar, madje edhe në një symbol të shpëtimit dhe zhvillimit, nga njëra anë, e për të tjerët, kujtesë korrupsioni, emblemë e shkatërimit urban, pararojë e abuzimeve dhe e cnormalitetit, në anën tjetër.. Aty ku Edi Rama rrezëllen me metamorfozën e një lideri absolut e të lindur, te tjerëve iu duket i cmendur, diktator, totalitar, herë komunist e herë nip i paligjshëm i mbretit, shpesh skizofren, e më rrallë hajdut, dhunëtar, sekstrazuar, viziontrazuar, i pabesë etj etj.

Mund të supozohet që konfliktualiteti i këtyre mendimeve apo qëndrimeve kundërshtare e të shumëllojshme kjanë sjellë lindjen e një fryme apo gjallërimi social të shëndetshëm në komunitet. Pavarësisht nga mjegulla apo balta që hidhet për fat të keq me shumicë mbi kryetarin e PS, dhe pavarësisht, natyrisht, kultit dhe tejvlerësimeve të palës matanë, e rëndësishme është që në fakt kjo kundërshti ka ndezur një lloj pasioni njerëzor këtej e përtej, një passion popullor në interpretimin e opinioneve ndaj Kryetarit të PS, ashtu si ka edhe stimulime të reja prodhimi opinionesh të reja për sjelljen e tij publike dhe politikën e re. Në këtë vullkanim shpirtëror, ka një moment të dobishëm, që është marrja pjesë, emancipimi i ndërgjegjies së njerëzve të lodhur, shpërfillës e indiferentë. Ky elektrizim, py pozicionim, është edhe merrita e parë e Ramës, pasi, asnjë politikan asnjëherë nuk ka mundur të provokojë kaq dashuri dhe urrejtje njëherësh në bastionet e përballur. Të marrësh pjesë, të ndjesh, të synosh, të mbështetësh një bindje, një program e të urresh e shpërfillësh një tjetër, kjo është ajo cka i nevojitet seriozisht një shoqërie në depression si kjo jona, dhe pikërisht kjo gjë, elektrizimi, frymëzimi, polarizimi ndjesor, motivimi, pra, është merrita e parë e pafajshme dhe e brishtë e liderit socialist. Në tërheqjen ashpër të vëmendjes publike, në angazhimin pro edhe kundër të saj, ai vazhdon të karikojë optimizëm kolektiv…, deri tani të munguar. Nuk është e rastit që ai është epidemikisht më i klikuari, më i komentuari, por edhe më i sulmuari në sondazhe, në Bloge, në facebook, në klikime, në sulme personale, në media, në internet, etj..

Jo vetëm në shtresat massive elektorale, por edhe ndërgjegjien intelektuale, kryetari aktual i Bashkisë së Tiranës e ka trazuar thellësisht me origjinalitetin e të bërit politikë ndryshe, me hipotezat dhe akuzat ndaj tij, me energjinë, këtej edhe matanë, të harxhuar me një passion të pamposhtur dhe të paparë.

Disa javë më parë, analisti Mustafa Nano, në një shkrim shprehte merakun se mos ka një dozë të vërtete fakti se sipas disa analistëve të njohur, Edi Rama rezulton edhe më i cmendur, edhe më i rrezikshëm, se kryeministri i vendit Sali Berisha. Pa dashur të replikoj dhe gjithë merak për paanësinë e nevojshme, druaj se kjo gjë, meraku i Nanos se mos adhurimi i tij professional për Ramën, është surrealist dhe analistet e tjere, Cani, Zheji, Baze, Lubonja, Bushati, Fevziu etj kanë të drejtë që e sulmojnë në shtyp kreun socialist, etj, pra dyshimi por edhe zhgënjimi i analistit të mirëvlerësuar, kjo gjë, kjo shprehje, ky interpretim, është bërë shkak për këtë hulumtim analitik..

Dihet që disa analistë të njohur të medias shqiptare janë kritikë patologjikë, për të mos thënë kundërshtarë potencialë të Ramës. Blendi Fevziu, padroni dhe kolegu, A. Frangaj, aspak te interesuar që Rama të fitojë, pasi kjo do tu prekte interesat e bizneseve që konsoliduan në regjimin e Berishës, janë pozicionuar me një delikatesë të pandershme kundër Ramës, jo vetëm për ndjeshmëri, koherencë dhe besë politike. Meraku im është se edhe tek mediatikë të tjerë ekziston natyrshëm një xhelozi primitive, zili përballë furisë gjeniale të ngjitjes së Ramës moshatar në arenat publike shqiptare.